Ludo Duerinckx werkt als kinesist bij WZC Sint-Alexius. Na 16 jaar komt hij nog steeds elke dag met hart en ziel werken. 👇

“Ik herinner me mijn sollicitatiegesprek nog alsof het gisteren was. Ik vreesde dat ik tegen de andere kandidaten geen schijn van kans maakte zonder ervaring in de ouderenzorg. Toen ik de volgende dag een telefoontje kreeg van de directeur zorg, ging ik uit van slecht nieuws. Toen ze zei: ‘Ludo, je bent weerhouden.’, zuchtte ik: ‘Ja, ik dacht het al wel.’ Na een moment stilte antwoordde ze: ‘Euh, weet je wel wat ik gezegd heb? Je hebt de job!’ Tot op de dag van vandaag maakt ze daar nog altijd grapjes over.”

“Ik heb me nog geen enkele dag beklaagd dat ik 16 jaar geleden de keuze heb gemaakt om hier te beginnen, en ik denk eerlijk gezegd niet dat ik hier ooit ga weggaan. Geregeld krijg ik wel aanbiedingen, maar ik geloof er niet in dat het gras elders groener is. Ik weet heel goed dat AZT een stabiele weide is, een solide werkgever waar ik me gewaardeerd voel.”

“Wat ik belangrijk vind en wat ik hier apprecieer, is dat we allemaal als collega’s samenwerken. Ik heb niet het gevoel dat de hoofdverpleegkundige boven ons staat. Er is eindeloos veel respect voor alle collega’s. Iedereen vervult een even nuttige rol en we helpen elkaar daarin als team, los van onze functie.”

“Naast mijn werk in het woonzorgcentrum ben ik zelfstandig kinesist en heb ik een druk gezinsleven, dus mijn dagelijks leven is erg gestructureerd. Ik vind het fijn dat ik hier op het werk net géén vast dagschema heb. Daardoor ben ik elke dag benieuwd met wie ik op de werkvloer ga staan en hoe ik die dag mijn agenda ga samenstellen, afhankelijk van de noden die er zijn. Je werkt met mensen, dus je kunt niet alles inplannen. Zo maak ik ook graag tijd met de familie van de bewoners, om de mensen in hun totaliteit te leren kennen, los van enkel hun lichamelijke ongemakken. Die achtergrondinformatie is voor mij cruciaal om bewoners beter aan te voelen en eventuele weerstand te kunnen wegwerken. Zo kunnen we samen met de familie werken aan het welzijn en het functioneren van de bewoners.”

Mieke Vanderstukken werkt sinds 11 jaar als verpleegkundige bij WZC Sint-Alexius. Met trots vertelt ze hoe ze zich elke dag inzet om een warme thuis te bieden aan de bewoners van het woonzorgcentrum.

“Er hangt een negatief beeld over ouder worden en werken met ouderen. Mensen zien vaak enkel aftakeling en verlies, terwijl ik bewoners hier dagelijks intense en waardevolle momenten zie beleven. Ouderenzorg gaat bij ons veel verder dan ‘zorgen voor’: het gaat over de mens achter de kwetsbare oudere zien, weten wat die persoon nodig heeft om zich goed te voelen. Van zorg zijn we geëvolueerd naar welzijn.”

“We hebben twee afdelingen voor mensen met dementie, waaronder een afdeling voor jongdementie. Het is natuurlijk confronterend om met die steeds jonger worden populatie in aanraking te komen, maar daardoor sta ik er zelf ook meer bij stil. Ik stel mezelf in hun plaats: wat zouden mijn verwachtingen zijn, hoe zou ik me hierbij voelen? Als referentiepersoon dementie engageer ik mezelf ook voor projecten zoals het levensverhaal. Dat houdt in dat we onze bewoners beter willen leren kennen: wat heeft die persoon vroeger gedaan en meegemaakt, waar hebben ze nood aan. Door mezelf in te leven in de denkwereld van bewoners, kan ik gedrag beter leren begrijpen en aangepaste zorg bieden. Zo probeer ik ervoor te zorgen dat ze zich hier thuis voelen en op een waardevolle manier hun laatste jaren kunnen spenderen.”

“Ik werk als verpleegkundige, maar inhoudelijk gaat mijn job veel verder dan het klassieke beeld van medicatie uitdelen of wonden verzorgen. Naar mijn gevoel heb ik hier veel meer verantwoordelijkheid dan ik ooit in een algemeen ziekenhuis zou hebben. Ik heb dan ook bewust voor geriatrie gekozen als afstudeerrichting. Voor onze bewoners willen we een thuis creëren, maar ook voor mij als medewerker voelt het woonzorgcentrum aan als een warme familie. Als team dragen wij zorg voor elkaar, ook vanuit de directie of de diensthoofden. Daarnaast wordt er naar je individuele talenten gekeken om deel te nemen aan projecten buiten de grenzen van de WZC’s, zoals het creëren van een dementievriendelijke samenleving.”

Catherine Wambacq werkt sinds 2011 bij WZC Huize Nazareth. Ze startte als adjunct teamcoördinator en groeide al snel door naar teamcoördinator. Daarmee is ze binnen AZT de langst werkende teamcoördinator binnen de ouderenzorg, een verdienste waar ze zeker trots op is. 👇

“Al van jongs af wilde ik iets in de zorg doen, dat was voor mij echt een roeping. Nadat ik eerst als zorgkundige was afgestudeerd, heb ik me nadien herschoold tot sociaal verpleegkundige. In 2011 begon ik bij WZC Huize Nazareth en in september van dat jaar startte ik nog een twee jaar durende kaderopleiding. Een jaar later werden we deel van AZT, een sterke organisatie waarin we toch nog steeds voldoende inspraak hebben en onze eigenheid kunnen behouden.”

“Ik doe mijn job in de eerste plaats voor de bewoners, met hart en ziel. Mijn motivatie om in de zorg te staan, was en is nog steeds inspraak geven aan de bewoners. Zij leven niet op ons werk, maar wij werken in hun huis. Zij kiezen hoe zij hun thuis willen vormgeven. Dat kan gaan van de aankleding van de dagzaal tot hun dagindeling. Om hier in het woonzorgcentrum een thuis te creëren, is het nodig dat we hun gewoontes overnemen. Is iemand het gewend om ’s avonds een bad te nemen, dan krijgt die bewoner hier ook ’s avonds een bad.”

“Ik heb veel respect voor ouderen, zij hebben veel levenswijsheid te delen. Ik neem graag de tijd om naar hun verhaal te luisteren.”

“Als teamcoördinator draag ik zorg voor mijn team. Ik wil mijn teamleden zich gelukkig laten voelen, zodat zij op hun beurt goede zorg kunnen bieden. Ik ben heel fier op mijn team en AZT als organisatie. Wij kijken écht uit naar activiteiten en gaan er helemaal in op. Zo konden we op het personeelsfeest de trofee van het best verklede team in ontvangst nemen.”